ابوطالب ( ع ) ايمان داشتند ، در كنار كعبه ، به انتظار نشستند . يكى از كسانى كه به اين جمع پيوست ، حضرت محمد ( ص ) بود كه در آن هنگام ، يعنى رجب سال سىام عام‌الفيل ، در سن سى سالگى به سر مىبرد . روز سيزدهم رجب فرا رسيد و فاطمه ( س ) در حالى كه نوزاد پاكى در آغوش داشت ، از خانهء خدا بيرون آمد و با بيرون آمدن خود ، به نگرانى و انتظار همسر مهربانش ابوطالب ( ع ) و عدّهء ديگرى كه منتظر بودند ، پايان داد . وى رو به جمعيت كرد و فرمود : خداوند متعال ، مرا به نعمت بزرگى كه به زنان قبل از من عنايت نكرده بود ، انعام نمود و سه روز در خانهء خويش ، با طعام بهشتى از من پذيرايى كرد و اين نوزاد را نيز به من ( و همسرم ) عنايت كرد و به علم غامض خويش آگاه و به نام على كه برگرفته از صفت خاصّ اعلى است ، او را نام‌گذارى نمود . « 1 » در آن هنگام ، ابوطالب ( ع ) با فرزندانش طالب و جعفر جلو رفتند و در حالى كه حضرت محمد ( ص ) همراه ايشان بود ، على ( ع ) را در آغوش گرفتند . در اين ميان ، ابوطالب ( ع ) از همسرش فاطمه بنت اسد تشكر كرد و پيامبر اسلام به چشمان زيباى على مىنگريست و با

--> ( 1 ) . الثاقب فى المناقب ، ص 197 ؛ العمدة ، ص 8 ؛ الفضائل ، ص 56 ؛ بحارالانوار ، ج 35 ، ص 8 .